Leerkracht groep 6-7, de Annie M.G. Schmidt
“Werken in het gespecialiseerd onderwijs is elke dag een nieuwe uitdaging. Ik werk hier al sinds 2008 en geen dag is hetzelfde: hoe goed ik de schooldag ook voorbereid, het loopt altijd weer anders.”
“Voor ik op de Annie M.G. Schmidt terechtkwam, werkte ik op een reguliere school in Laren. Daar was één leerling die meer zorg nodig had en ik merkte dat mijn interesse naar die leerling uitging. Ik ben de opleiding Special Educational Needs (SEN) gaan doen en dacht: ik zie wel wat er volgt. Toen een kennis mij belde of ik iemand wist voor een vacature op de Annie M.G. Schmidt, heb ik gezegd dat ik zelf graag wilde solliciteren. Na een gesprek kreeg ik de functie en ik vind het echt heerlijk hier.
Geluksmomentjes
Kinderen die een succeservaring hebben doordat jij ze helpt, vind ik het leukste van dit werk. Ik heb een leerling die het moeilijk vindt om de Chromebook direct uit te zetten wanneer ik daar om vraag. Vorige week treuzelde deze leerling niet, maar zette hem direct uit. Dan denk ik: yes! En ik benoem klassikaal dat we weten dat de leerling er moeite mee heeft en dat het zo knap is dat het nu wél lukt. Of een kind dat niet hardop durft te lezen in de klas en bij een leesbeurt opeens zonder twijfel begint te lezen. Dat zijn geluksmomentjes en die positieve ervaringen benadruk ik graag in de klas.
Klaarstaan voor elkaar
De Annie M.G. Schmidt is een heel gezellige school. Het team is fijn. We staan voor elkaar klaar, waardoor je altijd met een vraag bij een collega kunt binnenlopen. En ik vind het hier mooi; ik hou van het gebouw met die ruime klaslokalen.
Ontwikkelen bij Elan
Elan wil het beste voor de medewerkers. Als je je wilt ontwikkelen, denken ze altijd mee over de mogelijkheden. Ik heb een tijd gedacht dat ik IB’er wilde worden en toen luisterden ze naar me. Uiteindelijk besloot ik om leerkracht te blijven, maar het gevoel dat ze me serieus namen, is fijn.
Bijzondere ontmoeting
Ooit had ik een leerling die net in Nederland woonde en na de Taalschool bij mij in de klas kwam. Destijds was hij snel boos en hij kon niet goed tegen zijn verlies. Ik heb altijd geprobeerd om hem positief te begeleiden en te stimuleren, en uiteindelijk stroomde hij uit naar de mavo. Onlangs kwam ik hem tegen en kwam hij speciaal naar me toe. “Juf”, zei hij, “ik doe nu havo, goed hè?” en hij gaf me een knuffel. Dat vond ik zo’n bijzondere ontmoeting.”
